'n Uittreksel uit ’n artikel wat in die SASSAR van Mei 1973 gepubliseer is, vertel van die trots van al die mense wat spoorweg gebring het tot waar dit vandag is, wanneer dit verwys na waar die werklike krag van die Suid-Afrikaanse Spoorweë gelê het. Nie in die sigbare dinge wat hulle gebruik het nie,: lokomotiewe, rollende materiaal of spoorstawe nie maar in hul mense - hulle entoesiasme - hulle ywer - hulle trots in hulle werk.

Met die saamstel van die boeke het ek nog steeds daardie selfde trots, ywer en entoesiasme teëgekom by elke spoorwegman met wie ek te doen gekry het.  Die groot netwerk van ysterpaaie wat regoor sonnige Suid Afrika uitgesprei lê, vertel 'n verhaal van 'n rekordprestasie.  'n Prestasie waarop enige land met reg trots kan wees.  Stom ysterstawe wat stilswyend herinner aan 'n onlosmaaklike verbintenis met die verlede van die mense wat eens die weg oor hulle gebaan het.  Heel ongetwyfeld is dit te danke aan die baanbrekerswerk van man en lokomotief in hul seëvierende tog oor die silwer netwerk van spore, van agter-laers op stasies, depots en rangeerwerwe, buite in tente of afgeleë huise, dat die ylbevolkte streke in die res van die Afrika- kontinent nie vandag nog gesluimer het in primitiewe isolasie nie.

Die spoorweë van 'n land is 'n spieël waarin die vooruitgang en ontwikkeling wat in daardie land plaasgevind het, glashelder weerkaats word… maar so ook die agteruitgang daarvan. Op die gebied van